حرف های دلم

               

میخوام این بـــــــــار سخنی بــــــرای دلــم بگم
بـــــــــرای دل همیشه با وجــــــــدان و ولم بگم

بگم ای دل زخـــــــــم دیــــــده ، ای دل غــــافل
دیگه غصه نخـــــــــــوری حـــــــــل شده مشکل

دلــم تــــو با خـــــدا باش خـــــــــدا هست یارت
غــــم نخــــــــــوری تا که خـــــــدا هست کنارت

دلـــــــم تـــــــو غیر خدا را نده در خـــــــــــود جا
ببین همه محتــــــــــــــاجشن هم شاه هم گدا

دلـــــــــــم گر چه محکـــــــوم شده ای به تپیدن
تــــــــــــــو را خیلی ها بــــــدون دلیل شکستن

اما تــــــــــو هیچوقت لبــــــــــــریز از غم نشدی
یا که فـــــــــــــــارغ از این درد و مــــــاتم نشدی

تـــــــــو همیشه عشق را در دلـــــــــت داشتی
بـــــــــــــذر کینه را در وجـــــود خــــــود نکاشتی

تــــــــــــو نـــــــداری در خـــــودت از کسی کینه
نمیـــــــذاری در دلت کینه لــــــــــم بده و بشینه

تـــــــــــو کینه را مینــــــــــــدازی بیرون از سینه
دل تــــــــــــو جــــای خداست نه جـــــــای کینه

نامـــــــــــردی کرد و با عیــــــــــــاری فریبت داد
تــــــــوی گُذشته بـــــــودی و شوک عجیبت داد

رفت اویــــــــــزون دیگـــــــــری شد و نهیبت داد
گفت کسی نــــــــــدارد امـــــــا رو به رقیبت داد

نشسته با رقیبـــــــــــــان میخـــــواد عذابت بده
نـــــــاله و غـــــم و ماتـــــــــم به درد و اهت بده

اما تــــــــــو خوشحــــــالی از اینکه با دیگریست
چــــــــون دانی عاقبت با او بــــــودن دربدریست

بگذار بداند تــــــــو او را در خـــــــــــود کُشته ای
اون برای تــــو هم خنجر بـــــــــود هم دشنه ای

اخلاقش برای تــــــــو فقط عذاب بــــــــود و غم
حــــــــــال ازاد شـــــده ای از این درد و مـــــاتم

اون کسی دارد تـــــــــو نــــــداری عذاب وجدان
شکسته نشد از طــــــــرف تـــــــو عهد و پیمان

شاید بگـــویند تــــــو خـــــود خـــــواه و مغروری
خــــــــــودت دانی مثل رود در حـــــــــال عبوری

تـــــــو کسی که عذابت بـــــــود کردی فراموش
اتشی که در وجـــــــودت بــــــود کردی خاموش

دلم تـــــــــو صادقی و تمــــام حــــرفات یه رنگه
اونـــا دروغگـــــــویند و دوروغـــــــاشون قشنگه

دلم تــــــــو کسی را نه شکستی نه سوزوندی
اون دروغ گفتُ تــــــــــو از رو بـــــــــامت پروندی

بی حرمتی کردن به تــــو به خدا قشنگ نیست
پاسخ وفــــــاداری تـــــــــو دروغ و نیرنگ نیست

در دنیــــــــایی که ادم وفــــادار و یه رنگ نیست
رفتن تــــــــو از کــــــوی بی وفایایان ننگ نیست

جـــــــــواب این سادگی تو حیله و جفنگ نیست
در کـــــــوی نامردان جـــــایی برای درنگ نیست

دل اسوده بـــــاش و بـــــــرو از این دنیای سردم
باشه میـــــــــروم و تا پــــاییزی دیگر بر نمیگردم

مــــن تشنه ی ارامش و تشنه ی نــــــــوازشم
ولی دیگر نمی خــــــوام به کسی وابسته شم

در اینجا خنجـــــر بی وفــــــایی خـــوردم از همه
نمیــــدانم شاید هــم تقصیر این دل بی طاقتمه

در این دنیایی مــــــــجازی از خودم خسته شدم
همچــــــو مـــرغی در کنج قفس پر بسته شدم

حالا که ازادم و دیگــــــه نیستم به کسی مدیون
می روم اهسته از این دنیـــــــــای خیالی بیرون

می روم گــــوشه ای دنج تا کسی نشناسد مرا
تا فــــــراموش کنم نام تــــو و نامردی های تو را

ﺑﺎﯾﺪ ﺁﺭﺍﻡ ﺭﻓﺖ ... ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﻟﺶ ﺑﺮﺍﯼ ﺻﺪﺍﯼ ﻗﺪﻣﻬﺎﯾﺖ ﺗﻨﮓ ﺷﻮﺩ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺁﺭﺍﻣﺸﺖ ﺩﻕ ﮐﻨﺪ ﺍﯾﻦ ﺳﺰﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺪ ...