حرف های دلم

اشک چشمانم خشکیده ولی اسمان دلم ابـریست
دستــــــانم سردند و سهم من از عشق اوارگیست

دل من یـــــــک روزی شـــــاد و خنــــدان و پیش بود
خــــالی از وسوسه و دل شــــوره و تشــــویش بـود

دل ابـــــــاد مــــن را روزی زدنـــد و ویـــــرانش کردند
عشق امــــد به سرا پرده ی دل و ویــــــلانش کردند

حالا چــــون ویـرانه ی خالی از شور و شــــــادی ام
با رفتن او شکستم و حالا هم دور از ابـــــــــادی ام

من همچو ویـــــرانه ام , ویـــــرانه تر از ویـــــرانه ام
در عشق پــــــروانه ام , پـــــروانه تر از پـــــروانه ام

بلبلی لانه کـــــرده بود در این خانه ی ویــــــرانه ام
دلـم خوش بود که بلبلی هست دراین کـــاشانه ام

بلبلی که پــــــرگرفت و رفت به ویـــــــرانه ای دیگر
حالا من مونده ام با همان ویـــــرانه ی ویـــــرانه تر

ویــــــرانه ی دلــم هنوز همان بلبل را منتظر است
او رفته و مـاوا گرفته در ویـــــــرانه ی دیــــگر است

نــگذار جغدی شوم در این ویـــــرانه مسکن گـزیند
بــــــــرگرد ای بلبل زیبای من تا که دل تـــو را ببیند

بــــر گرد ای بلبل با این ویــــــــرانه ی بیچاره بساز
گــــر تو ماوا گزینی اباد می شود این ویــــــرانه باز

ابــــاد بود این ویـــرانه با رفتن تو شد دلم ویـــــران
من خسته ام و شکسته ام زخمم را بشو درمــان

منتظرم تا که بـر گــــــــــردی هنوز در را نبسته ام
تــــو را می خواهم از هــر چیزی غیر تو جسته ام

گـــــر تو بر گردی این ویــــــرانه گلستان می شود
گــــر نیایی این ویــــــرانه کلبه ی احزان می شود

بـــیا و بغض های این دل ویــــــــرانه را مرحم باش
بـــیا با صدای گرمت درمـــــــــان روی زخمم بـاش

من به یاد دل و دل یاد تو را می گیرد دل یاد عزیزیش نکند می میرد