حرف های دلم

دلــــــم کــــودکی شده و تــــــــو را بهانه می گیرد
از درد دوری و فـــــــــراغ تـــــــــو تـــــــرسم بمیرد

به دل گـــــــویم او رفته و دیگر تــــــــــــو را نخواهد
قــــــــول می دهــــــد که از این بهـــــانه ها بکاهد

چه زود قــــــــــــــول خـــــــــود را می کند فراموش
در خیال خـــــــــود باز با تــــــــو شود هـــــم اغوش

کــــــور و کــــــــر است دل وقتی تـــــــــو را خواهد
کسی را نبیند و از خــــــــــواستن تــــــــــــو نکاهد

نمی دانم این خـــــــواستن کــــــــودکانه چه باشد
عشق است یا عــــــادت خدا کند هــــــوس نباشد

عشق که خـــــــواهش کــــــــودکانه ی دل نیست
چه کس دانــــــــد نشانه ی عشق واقعی چیست

همی دانــــــم که عشق واقعی اتشی دیر پاست
همیشه در دل شعله کشد و امــــــاده و مهیاست

نه کــــم رنگ و نه ســــــرد و نه هـــــرگز می میرد
عشق واقعی با دیدن یار جـــــــــونی تازه می گیرد

اگر عـــــــاشق از ته دل عــــــاشق معشوق باشد
عشق انهــــــا چون لیلی و مجنـــــون عمیق باشد

با نــــــــدیدن و دوری و فــــاصله عشقشون نمیرد
یا کس دیگـــــــــری نتــــــواند در دلشان جای گیرد

عشق خاطره ای است که نابــــــــود نشود با زمان
نـــــوایی دل انگیزی است که ارام کند تن و جانمان

بســــــــوزد پیر عشق که گــــرفتار درد و بلایم کرد
کودکی ازاد بـــــودم این چنین سر به هـــــوایم کرد

تمـــــام روز و شبــــم به انتظـــــار اون به سر شد
خــــانه و کـاشانه داشت دل این چنین در به در شد

اگر فـــریاد از دل زنــــم تـــــرسم اسمان فرو بریزد
سقفی بر سر نـــــدارد دل چه جـــــــور اروم بگیرد

اسمــــان لاجـــوردی و مرغ دل در قفس و در بندم
دلگیـــرم از تـــــو و پرواز نمی خــواهم و پای بندم

پــــــروانه نمی میرد چون عشق شمع به سر دارد
این دل در این سینه نمیرد چون عشق تـــــو نگذارد

از دوری و فــــراغ تـــــو جانم می سوزد و می نالم
ســـــوخته ام در انتظــار و اما به داشتنت می بالم

نـیمـکتِ بـا هـم بودنمـان تنـهاسـت مـن دل نـشستـن نـدارم ، تــو دلـیـل نـشستـن